Enkele reacties op de voorstelling:
Het was kippevel!! De teksten verweven met prachtige foto’s, film, muziek, zang, schilderkunst en tekenimpressies, bleven mij van de eerste tot de laatste minuut boeien en ontroeren. Ik was niet de enige, ik heb tranen gezien.
Jullie hebben Afghanistan letterlijk een gezicht gegeven! Complimenten.
We hebben geboeid en zo nu en dan ontroerd geluisterd en gekeken naar jullie 3-dimensionale reportage. Knap hoe jullie zo'n ingewikkeld verhaal over het voetlicht weten te brengen.
We hebben genoten van jullie voorstelling. Een prachtig beeld van de Afghaanse bevolking, een nieuwsgierig makende voorstelling door de portrettering van sterke vrouwen, ernstig kijkende kinderen en hoopvolle jonge mannen zonder baard. Als voorstelling afwisselend om te zien en kleurrijk door de multi-disciplinaire invalshoek. Sprankjes van hoop in een lang duister gebleven gebied zijn door jullie aangewakkerd.
Wij zitten nog steeds na te genieten, veel ontroerde mensen gesproken, wat zit de voorstelling mooi in elkaar.
Klasse! Ik vond het een geweldige formule. Hier kun je ook met andere thema's/landen heel goed mee scoren. Veel succes met de tournee.
Dit schreef Liema Salah uit Tilburg:
Toen ik hoorde dat er op school een voorstelling over Afghanistan gespeeld zou worden, wist ik niet wat ik kon verwachten. Aan de ene kant leek het me leuk, het zou immers over mijn land gaan!
Ik ben geboren in Afghanistan, maar woon al 14 jaar in Nederland. Net zoals vele andere vluchtelingen, moest ook mijn familie vluchten vanwege de oorlog. Vanwege de oorlog dacht ik ook dat het net als elke andere documentaire zou worden, namelijk dat ze de slechte kanten van Afghanistan zouden laten zien. Na 25 jaar oorlog zijn dat er natuurlijk meer dan genoeg!
Met een gemengd gevoel ging ik de zaal binnen…
De voorstelling bestond niet enkel uit beeldmateriaal, maar er was ook gebruik gemaakt van Afghaanse muziek, zang en voorwerpen (naast het scherm). En met het commentaar van Gijs Wanders erbij kan ik alleen maar zeggen dat het geweldig was. Ze lieten de gevolgen van de oorlog zien, hoe het volk op dit moment leeft en hoe er aan de wederopbouw wordt gewerkt.
De voorstelling liet op een duidelijke en goede manier zien hoe het er nu aan toe gaat. Het was vooral ook een realistisch beeld, niet mooier of slechter gemaakt dan het is. Ik vond het vooral goed dat meneer Wanders en zijn collega’s niet alleen aan de hoge pietjes vragen stelden, maar het gewone Afghaanse volk aan het woord lieten komen. Daardoor snap je als toeschouwer hoe het volk leeft en denkt. Het was ook leuk en belangrijk, vind ik, dat ze uitlegden wat de Afghaanse cultuur ongeveer inhoudt. Veel mensen hebben namelijk geen flauw idee hoe Afghanen denken en leven. Niet alleen de oorlog en de problemen kwamen ter sprake, maar ook hoe de straatkinderen worden opgevangen en hoe het volk beetje bij beetje weer verder probeert te gaan. Ik denk dat veel van de leerlingen nu beter begrijpen hoe belangrijk de buitenlandse soldaten in Afghanistan zijn. Het land en het volk kan weer in vrede kunnen leven, maar daar hebben ze hulp bij nodig. En ik hoop dat ze dat blijven krijgen! Het is in het belang van ons allen als we elkaar allemaal een beetje helpen.
Wat mij persoonlijk heeft geraakt waren de straatkinderen. Kinderen die door een verschrikkelijke oorlog alles zijn kwijtgeraakt, hebben dankzij hulpverleners een reden gekregen om voorzichtig te lachen. Bovendien deden de beelden me denken aan mijn land en aan mijn familie. Van beide heb ik afstand moeten doen door een verschrikkelijk lange oorlog. Tijdens en na de voorstelling was ik dan ook erg emotioneel.
In het leven van de Afghaanse jongeren herkende ik veel. Heel mijn familie is nog in Afghanistan. We hebben daar contact mee en ik weet dat ook zij niks liever willen dan verder in vrede te leven. Beetje bij beetje bouwen ze weer op wat ze eens zijn kwijt geraakt, net als miljoenen anderen in Afghanistan.
Ik wil Gijs Wanders en alle anderen die mee zijn gegaan hartelijk bedanken voor al het werk dat ze hebben geleverd. Het resultaat is prachtig geworden en ik weet zeker dat ik namens vele andere Odulpus-leerlingen spreek. Het was ook mooi om te zien dat er na de voorstelling leerlingen waren, die iets wilden ondernemen voor het land. Er zijn veel mensen die niet weten wat er aan de andere kant van de wereld gebeurt. Dankzij het project zal dat, hoop ik, voor een deel veranderen. Hopelijk zal het project anderen aanzetten tot actie. Mij heeft het diep geraakt en hoop gegeven op een betere toekomst voor mijn land en landgenoten! |
